ബന്ധങ്ങൾ (നോവൽ - 56)

Metrom Australia Feb. 14, 2022

അമ്പിളിയെ എയർപോർട്ടിൽ കൊണ്ടുവിട്ടിട്ടു  തിരികെ  വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന  വഴി  ഉമ്മച്ചൻ  നാരായണൻ  ആചാരിയുടെ  വീട്ടിൽ കയറി.   പറ്റിപ്പോയ അബദ്ധം  വീണ്ടും ആവർത്തിക്കില്ലെന്നുള്ള ഏറ്റുപറച്ചിലോടെയായിരുന്നു ആചാരി  ഉമ്മച്ചാനെ വീട്ടിലേക്ക് വരവേറ്റത്.

 

സാർ... ഇതിയാൻ  പറയുന്നതൊന്നും  ചവികൊള്ളേണ്ട  കേട്ടോ... കമലക്ഷി  ഭർത്താവിനെ  പിന്തുണയ്ക്കാതെ  നാരായണൻ  ആചാരിയുടെ  സ്വഭാവത്തെ  വർണ്ണിച്ചു കാട്ടുവാൻ  ആണ് ശ്രമിച്ചത്..


ഇതിയാന്റെ ഈ  നശിച്ച  കുടികൊണ്ട്  എത്രയെത്ര  പണികളാണ്   നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്ന്   സാറിന്  അറിയാമോ?.. ഇന്നലെ മുതൽ  സാറിന്റെ വീട്ടിലെ മരപ്പണി കൂടി നഷ്ടപ്പട്ടാൽ എന്തു  ചെയ്യണമെന്നുള്ള  ആധിയിലാണ് ഞാൻ..

 

കമലക്ഷിയുടെ  ആ പരിഭവം കേട്ടപ്പോൾ ഉമ്മച്ചൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. 

 

ആ പേടി വേണ്ട കേട്ടോ?.   പണി  ഏല്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് വാക്ക് മാറ്റുന്ന പതിവ്  എന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ  ഇല്ല.. അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഉമ്മച്ചൻ നാരായണൻ  ആചാരിയുടെ  നേരെ നോക്കി.


സാറെ  എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ദുശീലം  ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യർ ഉണ്ടോ ഈ  ലോകത്ത്?.

ആ ചോദ്യം  ഉമ്മച്ചന്റെ  മനസ്സിൽ ഉടുമ്പിനെ പോലെ അള്ളി പിടിച്ചു കിടക്കുകയും,  സ്വന്തമായി പുനരവലോകണം നടത്തുവാൻ  പ്രേരകമായി  തീരുകയും ചെയ്തു.

തനിക്കും ഉണ്ടല്ലോ കുറെയേറെ ദുശീലങ്ങൾ..... ഉമ്മച്ചൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ  ധൃതി  ഭാവിച്ചു  എഴുനേറ്റു..


രണ്ട് ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ   നാട്ടിലേക്ക് പോകണം ... അപ്പോൾ താനും  കൂടെ  വന്നേ പറ്റുകയുള്ളു. തറ  നിരപ്പായ  വീടിന്റെ ബാക്കി പണി  പൂർത്തിയാകണമെങ്കിൽ  ഇനി തടി  പണി  തുടങ്ങിയാലേ പറ്റുകയുള്ളു.


കമലക്ഷിക്ക്  അത് കേട്ടപ്പോൾ സമാധാനം  ആയി... ആദ്യമായിട്ടാണ് ഭർത്താവിനെ തുടർച്ചയായിട്ടൊരാൾ പണിക്ക് വിളിക്കുന്നത്. ഉമ്മച്ചൻ  വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ  മറിയാമ്മച്ചി നാട്ടിൽ നിന്നും ഫോണിലൂടെ പകർന്നു കിട്ടിയ വിശേഷങ്ങൾ  പങ്കു വെച്ചു...

 

ഈയിടെ   നമ്മൾ  വാങ്ങിയ  അംബാസിഡർ  കാർ പണിക്ക് കേറ്റണമെന്ന് മത്തച്ചൻ  അപ്പച്ചനോട്‌  പറഞ്ഞിട്ടിരിക്കുകയാണത്ര.  നല്ല  പണി  വരുമെന്നാണ്  വർക്ഷോപ്പിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. 

 

കേട്ടപ്പോൾ ഉമ്മച്ചനും  അരിശം  തോന്നി.. ബേബിച്ചായൻ  ആ വണ്ടി വാങ്ങിപ്പിച്ച  വകയിൽ  നല്ല  കമ്മീഷൻ  അടിച്ചു മാറ്റിയിട്ടുണ്ടാവും.  ഇത്രയും  പണിയുള്ള വണ്ടി തലയിൽ  കെട്ടിവെച്ചപ്പോൾ ബേബിച്ചായന്  ഉറക്കം  കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും.

 

മറിയാമ്മച്ചി മറുപടിയൊന്നും  പറയാതെ എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്ത് കൊണ്ട് അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു...

 


ഏതായാലും  രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്  വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ബാക്കി വിശേഷങ്ങൾ അറിയാം .. ഉമ്മച്ചൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട്  വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി പോയി.

 

തുടരും


രഞ്ജിത്ത് മാത്യു 

കവർ ചിത്രം: ബിനോയ് തോമസ് 

ബന്ധങ്ങൾ (നോവൽ - 55)

Metrom Australia Jan. 14, 2022

ഒരു പകൽ മുഴുവൻ  ആ പൊന്തക്കാട്ടിൽ കഴിച്ചു കൂട്ടിയതിന്റെ  കഷ്ടപ്പാട് നാരായണൻ ആചാരിയുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. മുഖത്തും, ശരീരത്ത്   അങ്ങിങായി കൊതുക്  കുത്തി വിങ്ങിയ പാടുകൾ  അയാൾക്ക് ഒരു വസൂരി  രോഗിയുടെ മട്ടും ഭാവവും  സമ്മാനിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.

ഒരു ദീർഘ  നിശ്വാസം  വിട്ട്  നിവർന്നു നിന്നിട്ടു ചുറ്റും കണ്ണുകൾ കൊണ്ട്  നിരീക്ഷണം  നടത്തി.   അടുത്തെങ്ങും  ഒരു മനുഷ്യരും  ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയിട്ട് അവിടെ കിടന്ന  ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക്‌ കൂടെടുത്ത്  മുഖം  പാതി  മറച്ചു  വീട്  ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.


റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന വണ്ടികളുടെ വെട്ടം മുഖത്ത് പതിയാതെ ഇരിക്കുവാൻ അയാൾ പ്രത്യേകം  ശ്രദ്ധിച്ചു. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ  ഒരു ഭ്രാന്തൻ നടന്നു പോകുകയാണെന്ന് തോന്നാത്തക്ക വിധത്തിൽ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് തല  കുലുക്കുകയും, എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പിറുപിറുക്കുന്നതുപോലെ നാട്യം കാട്ടുവാനും അയാൾ മടിച്ചില്ല.


കുരുടൻ മുക്ക് എത്തിയപ്പോൾ അയാൾക്ക് നേരിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. വീട്ടിലേക്ക് ഇനി വെറും മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ കൂടി മാത്രമേ ഉള്ളൂ. വിജനമായ നടപ്പാതയിൽ ആരും കാണുകയില്ലെന്നുള്ള ഉത്തമ വിശ്വാസമായിരുന്നു ആ ആശ്വാസത്തിനു കാരണം.


അളിയാ..... തൊട്ടു പിന്നിൽ നിന്നും മുഴങ്ങിയ ഉച്ചത്തിലുള്ള ആ ശബ്ദം  അയാളുടെ ചിന്തകളെ എങ്ങോട്ടോ പറത്തി വിട്ടു. അർദ്ധ നഗ്നനാണെന്ന സത്യം  മുന്നിൽ യഥാർഥ്യം പോലെ ഫണം  വിടർത്തി നിന്നാടിയപ്പോൾ അയാൾ ഒരു മരത്തിന്റെ പിന്നിലേക്ക് ഓടി മറഞ്ഞു.


അളിയോ ...പിന്നെയും ആ വിളി...


 എഴുത്ത്പുഴ ഷാപ്പിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ  ആരൊക്കെയോ ആണെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. ശ്വാസം പോലും അയാൾ ആ മരത്തിന്റെ  മറപറ്റി അവിടെ തന്നെ നിന്നു.


എടാ അത് വല്ല  യക്ഷിയോ, പ്രേതമോ  ഒക്കെ ആയിരിക്കും.. അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ മുന്നിൽ കൂടി നടന്നു പോയ അയാൾ എങ്ങനെ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷനാകും.. കൂട്ടത്തിൽ ഒരുവന്റെ സംശയം എല്ലാ കുടിയന്മാരും  ഏറ്റു പിടിച്ചു..


പണ്ടേ ഇവിടെയൊക്കെ ആത്മാക്കൾ  കറങ്ങി  നടക്കുന്നതായി  പലരും  പറയുന്നത്  കേട്ടിട്ടുണ്ട്..  ഇപ്പോൾ എന്തായാലും  അതു  ശരിയാണെന്ന്  ബോധ്യമായി. അവർ  അതു  പറഞ്ഞു  കൊണ്ട്  മുന്നോട്ടു   നടക്കുകയും  ചുറ്റും ടോർച്ചു കൊണ്ട് ഇരുട്ടിനെ ഉഴിഞ്ഞു മാറ്റുവാൻ പ്രകാശം  മിന്നിക്കുകയും ചെയ്തു.


പിന്നെയും കുറെ നേരം  കഴിഞ്ഞാണ്  നാരായണൻ ആചാരി മരത്തിന്റ  മറയിൽ നിന്നും പുറത്ത് ഇറങ്ങിയത്. എന്തൊരു ഗതികേടാണ്  ഇത്... ഈശ്വരാ....


ഗതികേടിന്റെ  പരമകോടിയിൽ  എത്തുമ്പോൾ ഈശ്വരനെ  മുറുക്കെ പിടിക്കുകയും,  കെട്ടിപുണരുകയും  ചെയ്യുന്നത് അയാളുടെ  ഒരു വിനോദമായിരുന്നു.  അന്നും ആ പതിവ്  അയാൾ  തെറ്റിച്ചില്ല.


ഒക്കെ വിധി... അവസാനം  അയാൾ  സ്വയം  ആശ്വാസം  കണ്ടെത്തുകയും മുന്നോട്ടു ധൃതിയിൽ  നടക്കുകയും  ചെയ്തു.  നേരം  വെളുക്കുവാൻ അധികം  സമയം  ഇല്ല.. നാരായണൻ ആചാരി  വീട്ടിൽ കയറുവാനുള്ള  തന്ത്രപ്പാടിലായിരുന്നു.


ആരോ വീടിന്റെ പുറകിൽ  നിൽക്കുന്നതായും, ,  വാഴകൾക്ക്  ഇടയിലൂടെ  പതുങ്ങി  നടക്കുന്നതായും തോന്നിയപ്പോൾ   കമലക്ഷി ആദ്യമൊന്നു പേടിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.  എങ്കിലും ധൈര്യം  വിടാതെ  കയ്യിൽ ഒരു വടിയും  പിടിച്ചു അടുക്കളയിൽ  തന്നെ നിന്നു.

ഭർത്താവ്  ഇല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞു മോഷ്ടിക്കുവാൻ കയറിയ  ആരെങ്കിലും ആവും.. ആളെ കൂട്ടുക തന്നേയുള്ളു പോംവഴി.. അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഓർത്തുകൊണ്ട് അവർ  തൊട്ടടുത്തു തന്നെ താമസിക്കുന്ന  സഹോദരന്റെ  മകൻ  രഞ്ജുവിനു  ഫോൺ ചെയ്തു  ചുരുക്കമായി  കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു.


ഒന്നും വിഷമിക്കേണ്ട കേട്ടോ... ഒരു കള്ളനെ  ആദ്യമായി  പിടിക്കുവാൻ പോകുന്നതിന്റെ  ആവേശം  രഞ്ജുവിന്റെ  സംസാരത്തിൽ പ്രകടവുമായിരുന്നു.


അകത്തു നടന്ന ഈ  കലാപരിപാടികൾ  ഒന്നും  അറിയാതെ  നാരായണൻ ആചാരി   പണി  ആയുധങ്ങൾ  വയ്ക്കുന്ന ചെറിയ  മുറിയിലേക്ക് ഓടി കയറി.


അവ്യക്തമായ  ആ കാഴ്ച  കമലക്ഷിയെ  പ്രകോപിത  ആക്കുകയും ,  അവർ  ഉച്ചത്തിൽ  കള്ളൻ  എന്ന് വിളിച്ചു കൂവുകയും ചെയ്തു.


നാട്ടുകാരിൽ കുറെയേറെ പേർ കള്ളനെ  പിടിക്കുവാനായി വീട് വളയുകയും , അതിൽ  ഒരു മാന്യൻ പുറത്തു ഇറങ്ങിയാൽ ഉടനെ തന്നെ അടിക്കുവാനായി വടിയുമായി ഒരുങ്ങി നിൽക്കുകയും ചെയ്തു.


രക്ഷയില്ലെന്നു മനസ്സിലായ  നാരായണൻ ആചാരി  സ്വന്തം നഗ്നത ഗൗനിക്കാതെ പുറത്തേക്ക് എടുത്തു ചാടുകയും, നാട്ടുകാരെ കള്ളനല്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും  ചെയ്തു.


ശോ... ഇളയപ്പൻ  ആയിരുന്നോ.. കള്ളനെ  പിടിക്കുവാൻ പറ്റാത്തതിന്റെ വിഷമം  രഞ്ജുവിന്റെ സംസാരത്തിൽ  പ്രകടമായിരുന്നു.

എന്തിയേ കൊണ്ടുപോയ വാച്ചും  മൊബൈലും ഒക്കെ... കമലക്ഷി  കലിപ്പിൽ ഭർത്താവിനോട്  ചൂടായി.. ഇങ്ങനെ പോയാൽ  അടുത്ത വർഷം  മോളെ നഴ്സിങ്ങിന് വിടാൻ  പറ്റും കേട്ടോ...


നിരാശരായ ആൾക്കൂട്ടം എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് നടന്നു  മറയുന്നത്  വരെ  കമലാക്ഷി വീടിന്റെ മുൻവശത്തു തന്നെ നിന്നു. ഭാര്യയുടെ ശകാരം  പേടിച്ച് നാരായണൻ  ആചാരി  അപ്പോൾ തന്നെ കുളിക്കുവാനുള്ള സോപ്പും,  തോർത്തുമായി  വീടിന്റെ കുറെ താഴെയായി  ഒഴുകുന്ന  പുഴ  ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.


നടക്കുന്നതിന്റ  ഇടയിൽ അയാൾ ഉമ്മച്ചനെ  കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.  പിറ്റേന്ന് അവിടം  വരെ  പോകണമെന്ന് മനസ്സിൽ നിരൂപിക്കുകയും, കുറ്റബോധം  കൊണ്ട് തല  താഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു.


*****


അതേ  സമയം  ഉമ്മച്ചന്റെ വീട്ടിൽ അമ്പിളി തിരിച്ചു കുവൈറ്റിലേക്ക് പോകുവാനുള്ള  ഒരുക്കത്തിൽ  ആയിരുന്നു.. ഭാര്യ ജോലിക്ക് പോകുന്നതിന് ഉമ്മച്ചന് സന്തോഷം  മാത്രമേ  ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു..

 

(തുടരും )

രഞ്ജിത്ത് മാത്യു

 

കവർ ചിത്രം: ബിനോയ് തോമസ് 

ബന്ധങ്ങൾ (നോവൽ - 25)

Metrom Australia Sept. 23, 2020

യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ സാബു  ഉമ്മച്ചനെ പറ്റി ഓര്‍ത്തുനോക്കി.  നേരിട്ടുള്ള ഇടപാടുകള്‍ വളരെ കുറച്ചു മാത്രമേ  ഉമ്മച്ചനുമായി   തന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ.  വെറും രണ്ടു ദിവസത്തെ പരിചയത്തില്‍ നിന്നും ഉമ്മച്ചന്‍റെ സ്വഭാവ ഗുണങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള  ഏകദേശ ധാരണ മനസ്സില്‍  പരന്നു ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
 
തലേന്നു രാത്രി   ഉണ്ടായൊരു ദുരനുഭവത്തിന്‍റെ പിടിയില്‍ നിന്നും ഇതുവരെ മനസ്സിനൊരു മോചനം ലഭിച്ചിട്ടില്ല.  ഓര്‍ക്കും തോറും സാബുവിന് ഉമ്മച്ചനോട്‌ കലി തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു.   ഉമ്മച്ചന്‍ മുന്‍വശത്തുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു കൊണ്ട് സാബുവിനെ തന്നെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
 
മൌനത്തിലൂന്നിയ അന്തരീക്ഷത്തെ ഒന്ന് ശബ്ദ മുഖരിതമാക്കുവാനായി  ഉമ്മച്ചന്‍ തന്നെ സാബുവിനെ നോക്കി  മുരിടനക്കി.
 
എന്താടാ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്?.
 
സാറെ ഇന്നലെ രാത്രി ഉറക്കം ശരിയായില്ല.  കൊതുക് ശല്യവും  ആ വിധം ആയിരുന്നു. ഫാന്‍ ഇട്ടിരുന്നെങ്കിലും  രാത്രി ആരോ അത് ഓഫ്‌ ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്നു.  അത് കേട്ടതും അമ്പിളി ഉമ്മച്ചനെ ഒന്ന് തറപ്പിച്ചു നോക്കി. 
 
ആ മുറിയിലെ ഫാന്‍ ഓഫ്‌ ചെയ്തത് മറ്റാരും ആവാന്‍ തരം ഇല്ലെന്ന്‍ അമ്പിളിയ്ക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
 
കരണ്ട് ചാര്‍ജ് പേടിച്ചാവും ഉമ്മച്ചായന്‍ ഈ അതിസാഹസം കാട്ടിയത്. എങ്കിലും ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ അമ്പിളി ഉമ്മച്ചനെ അനുകൂലിച്ചു കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു.
 
ഇന്നലെ രാത്രി കരണ്ട് പോയതാവാനേ തരമുള്ളൂ.  ആരും സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്യുവാന്‍ ആ വഴി വന്നിട്ടില്ല.  അത് കേട്ടതും ഈപ്പച്ച്ന്‍  അമ്പിളിയെ ആനുകൂലിച്ചു കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു.
 
ഇന്നലെ രാത്രി കരണ്ട് പോയോയെന്നൊരു സംശയം എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു.  ആ സംശയം എന്തായാലും തീര്‍ന്നുകിട്ടി.
 
സാബു പിന്നെ തര്‍ക്കിക്കുവാന്‍ ഒന്നും ശ്രമിച്ചില്ല.  പകരം മറ്റൊരു കാര്യം മനസ്സില്‍ ഓര്‍ക്കുകയും ഉമ്മച്ചനെ പ്രാകുകയും ചെയ്തു.
 
" ഉപ്പ് തിന്നുന്നവന്‍ എപ്പോഴാണെങ്കിലും വെള്ളം കുടിക്കാതെ ഇരിക്കുകയില്ല".  അങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ഇയാള്‍ തീര്‍ച്ചയായും അതിന്‍റെ ഫലം അനുഭവിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.
 
കാരശ്ശേരിയ്ക്കുള്ള വഴി  നിശ്ചയം ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ സാബു പലയിടത്തും വണ്ടി നിര്‍ത്തി ചോദിച്ചായിരുന്നു യാത്ര തുടര്‍ന്നത്.   സാബുവിനോട് ശിവശങ്കര പണിക്കാരെ കാണുവാനാണ് ആദ്യം പോകുന്നത് എന്ന കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നുമില്ല. 
 
ചിറയ്ക്കല്‍ പാടത്ത് നിന്നും വലത്തോട്ടുള്ള ഇടവഴി എത്തിയപ്പോള്‍ അമ്പിളി സാബുവിനോട് വണ്ടി നിര്‍ത്തുവാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു.  ആ പാട വരമ്പിലൂടെ കുറെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നാല്‍ ചെന്നെത്തുന്നത് ശിവശങ്കര പണിക്കരുടെ വീട്ടിലേക്ക് ആയിരുന്നു.
 
താന്‍ ഇവിടെ വണ്ടിയില്‍ ഇരുന്നാല്‍ മതി. ഞങ്ങള്‍ പോയിട്ട് ഉടനെ തന്നെ തിരികെ വരാം . ഉമ്മച്ചന്‍ തെല്ല് ഗൌരവത്തോടെ സാബുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. സാബുവിന് തെല്ലൊരു ആശ്വാസം തോന്നതിരുന്നില്ല.  കുറെ നേരം വണ്ടിയില്‍ സ്വസ്ഥമായി കിടന്നുറങ്ങുവാനുള്ള  അവസരമാണ് ഒത്തിഇണങ്ങി വന്നിരിക്കുന്നത്.
 
ഉമ്മച്ചന്‍ ഈപ്പച്ചന്‍റെ കയ്യില്‍ താങ്ങി പിടിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു. അപ്പച്ചാ, പരിചയമില്ലാത്ത വഴിയാണ്. സൂക്ഷിച്ചു വേണം നടക്കുവാന്‍ . അമ്പിളി അവരെ പിന്തുടര്‍ന്നു കൊണ്ട് മെല്ലെ നടന്നു.
 
ശിവശങ്കര പണിക്കരുടെ വീട്ടില്‍ അവരെ സ്വീകരിച്ചത് അയാളുടെ ഭാര്യ ദാക്ഷായണിയായിരുന്നു.  അവിശ്വാസത്തിന്‍റെ വലയില്‍ കുടുങ്ങി അവിചാരിതമായി വീട്ടില്‍ എത്തുന്ന ഇരകളെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കണമെന്ന് അവര്‍ക്ക് നല്ല നിശ്ചയം ഉണ്ടായിരുന്നു. വീടിന്‍റെ ഉമ്മറത്ത് കിടന്ന കസേരയില്‍ അവരെ സ്വീകരിച്ചു ഇരുത്തിയ ശേഷം ദാക്ഷായാണി വീടിന്‍റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഉള്‍വലിയുന്നതിന് മുന്‍പ് അവരോടായി പറഞ്ഞു.
 
പണിക്കര്‍ പൂജാ മുറിയില്‍ ആണ്.  ഇപ്പോള്‍ തന്നെ വരും. 
 
അത് കേട്ടതു കൊണ്ട് അമ്പിളിയും, ഉമ്മച്ചനും, ഈപ്പച്ചനും പണിക്കരുടെ വരും കാത്ത് അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. 
 
വണ്ടിയില്‍ സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ടോമിനെയും, ജെറിയേയും കൂടെ കൂട്ടാമായിരുന്നു. അമ്പിളി ലേശം പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടിട്ട് ഈപ്പച്ചന്‍ എന്തോ മറുപടി പറയുവാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും  ശിവശങ്കര പണിക്കര്‍ അവിടേക്ക് കടന്നു വന്നു.
 
എവിടുന്നാ?. മനസ്സിലായില്ലല്ലോ?. 
 
 
ശിവശങ്കര പണിക്കരുടെ  ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ അമ്പിളിയും, ഉമ്മച്ചനും എഴുനേറ്റു. 
 
ഇത്തിരി ദൂരെ നിന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ വരുന്നത്.  ഒരു വസ്തു വാങ്ങുവാനുള്ള ഒരുക്കത്തില്‍ ആണ്.  അതിന് തടസ്സങ്ങള്‍ വല്ലതും ഉണ്ടോയെന്ന് അറിയണം.  അത്രയും കേട്ടപ്പോള്‍ ശിവശങ്കര പണിക്കര്‍ അവരെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചിട്ട്‌ നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവരോടായി അന്യേക്ഷിച്ചു.
 
ആരാ കൂടെയുള്ളത്?.
 
 
ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറഞ്ഞത് ഉമ്മച്ചനായിരുന്നു.  ഇത് എന്‍റെ അപ്പനാ.
 
ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ ശിവശങ്കര പണിക്കരുടെ അഭിനയം കണ്ടപ്പോള്‍ അമ്പിളിയ്ക്കും ഉമ്മച്ചനും ചിരി വന്നു.  ഇയാള്‍ക്ക് ഇത്രയുമൊക്കെ അപരിചിതത്വം ഭാവിച്ചു ഫലിപ്പിക്കുവാനുള്ള സാമര്‍ത്ഥ്യം ഉണ്ടോ.
 
 
കവടിയ്ക്ക് മുന്‍പില്‍ ഉമ്മച്ചനും, അമ്പിളിയും ഇരുന്നു. ഈപ്പച്ചനെ അവിടെ തന്നെ ഒരു കസേരയിലാണ് ഇരുത്തിയത്.   മങ്ങിയ വെളിച്ചം തിങ്ങി നിറഞ്ഞ മുറിക്കുള്ളില്‍ സാമ്പ്രാണി തിരിയുടെയും, കര്‍പ്പൂരത്തിന്‍റെയും  ഗന്ധം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. 
 
കവടി നിരത്തി പണിക്കര്‍ ഈപ്പച്ചനെയൊന്നു നോക്കി.  ഈ വസ്തു വാങ്ങി കഴിയുമ്പോഴേക്കും തടസ്സങ്ങള്‍ ഒക്കെ മാറിയിരിക്കും.  ഇഷ്ടം പോലെ പണം ചിലവഴിക്കുവാന്‍ തയ്യാറായി ഒരാള്‍ ഒരുങ്ങി ഇരിക്കുന്നു.  അത്രയും പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും  ഗൌളി ചിലയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
 
സത്യമാണല്ലോ? . ഈപ്പച്ചന്‍ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു.  മുറിക്കുള്ളില്‍ നിന്നുമുള്ള ആ ശബ്ദത്തിന്‍റെ ഉടമയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ശിവശങ്കര പണിക്കര്‍ ഉള്ളു കൊണ്ട് ചിരിച്ചു.
 
നിങ്ങള്‍ വന്നത് ശരിയായ സമയത്താ. മറ്റൊരു വീട് പണി കൂടി നടക്കുന്നതായി കവടിയില്‍ തെളിയുന്നുണ്ടല്ലോ?.
 
അതോ .. അത് രണ്ടാമത്തെ മകന്‍റെയാ .  ഈപ്പച്ചന്‍ കേട്ട പാടെ പല്ല് ഞെരിച്ചു.  
 
സ്നേഹം കൊണ്ട് പൊതിയുന്നൊരു കൊച്ചുമകനെ പ്രശ്നത്തില്‍ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ടല്ലോ.  അതാരാണെന്ന് അപ്പച്ചന് അറിയാമോ?.
 
ഈപ്പച്ചന്‍ പ്രസന്നനായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അത് പിന്നെ എനിക്കറിയരുതോ?. ഉമ്മച്ചന്‍റെ ഇളയ സന്തതിയായ  ജെറിയെ മനസ്സില്‍ സങ്കല്‍പിച്ചിട്ട് അറിയാമെന്ന് തലകുലുക്കി.  അമ്പിളിയും, ഉമ്മച്ചനും സന്തോഷത്തോടെ അപ്പച്ചനെ നോക്കി അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു.
 
ശിവശങ്കര പണിക്കര്‍ അമ്പിളിയെയും, ഉമ്മച്ചനെയും നോക്കി കണ്ണിറുക്കി കാട്ടി. ഇത്രയും മതിയെന്ന്‍ അമ്പിളി  പണിക്കരോടായി ആംഗ്യം കാട്ടിയിട്ട്   അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.
 
മറ്റൊരു കൂട്ടര്‍ ഇപ്പോള്‍ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ വീടുപണിക്ക്  പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടാകുകയില്ല.  എല്ലാം ഭംഗിയായി കലാശിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.
 
പണിക്കര്‍ അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് എഴുനേറ്റു.
 
അമ്പിളിയും ഉമ്മച്ചനും തിരികെ കാറിന്‍റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.  വസ്തു കാണാന്‍ ഉടനെ തന്നെ നമ്മള്‍ക്ക് പോകാം .അപ്പച്ചന്‍റെ ആവേശം കണ്ടപ്പോള്‍ അമ്പിളി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
 
 
വണ്ടിയുടെ അരികില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ സാബു ഒരാളുമായി സംസാരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതാണ് ഉമ്മച്ചനും, അമ്പിളിയും കണ്ടത്.
 
തുടരും.

രഞ്ജിത്ത്  മാത്യു 

കവർ ചിത്രം: ബിനോയ് തോമസ്
 

കുമാരനല്ലൂർ ഭഗവതി

Metrom Australia Sept. 10, 2020

തിരുവിതാംകൂർ സംസ്ഥാനത്തുള്ള ഊരാൺമക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രഥമ ഗണനീയവും ഏറ്റുമാനൂർ താലൂക്കിലുള്ളതും സുപ്രസിദ്ധവുമായ കുമാരനല്ലൂർ ക്ഷേത്രത്തെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവർ കേരളത്തിലധികമുണ്ടായിരിക്കുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല.

അവിടത്തെ ദേവിയെക്കുറിച്ചുള്ള,
'ശംഖുണ്ടിടത്തു വലമേയൊരു ചക്രമുണ്ടു
കാലിൽ ചിലമ്പു ചില മുത്തുപടം കഴുത്തിൽ
ഓടീട്ടു വന്നു കുടികൊണ്ട കുമാരനല്ലൂർ
കാർത്ത്യായനീ! ശരണമെന്നിത കൈതൊഴുന്നേൻ'
എന്ന സങ്കീർത്തനശ്ലോകം അത്ര ഭംഗിയുള്ളതല്ലെങ്കിലും പ്രസിദ്ധമാകയാൽ അതും പലരും കേട്ടിരിക്കാനിടയുണ്ട്.

എങ്കിലും ആ ഭഗവതി "ഓടീട്ടുവന്നു കുടികൊണ്ട"തേതു പ്രകാരമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളവർ ഇപ്പോൾ അധികമുണ്ടായിരിക്കുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല.

അതിനാൽ ആ സംഗതിയെപ്പറ്റി ആദ്യം ഒരു വിവരണം ആവാം.


'മധുരമീനാക്ഷി' എന്നു കേൾവിപ്പെട്ട ദേവിയുടെ ക്ഷേത്രം പണ്ട് പാണ്ഡ്യരാജാക്കന്മാരുടെ വകയായിരുന്നു. പാണ്ഡ്യരാജാക്കന്മാരുടെ രാജധാനി മധുരയിലായിരുന്നതിനാൽ അവർ ആ ദേവിയെ അവരുടെ പരദേവതായയിട്ടാണ് വിചാരിക്കുകയും ആചരിക്കുകയും ചെയ്തുവന്നിരുന്നത്.


ഒരിക്കൽ ആ ദേവീവിഗ്രഹത്തിൽ ചാർത്തിയിരുന്നതും വളരെ വിലയുള്ളതും രത്നഖചിതവുമായ മൂക്കുത്തി എങ്ങനെയോ പോയി.

ശാന്തിക്കാരൻ നിർമാല്യം (തലേദിവസത്തെ പൂവും മാലയും) വാരി പുറത്തിട്ടതിന്‍റെ കൂടെയോ അഭി‌ഷേകവും മറ്റു കഴിച്ച സമയം ഓർക്കാതെ ശാന്തിക്കാരന്‍റെ കൈ മുട്ടിത്തെറിച്ചോ എങ്ങനെയാണ് അതു പോയതെന്ന ആർക്കും ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലായിരുന്നു.

മൂക്കുത്തി പോയി എന്നു കേട്ടു പാണ്ഡ്യരാജാവു പലവിധത്തിൽ അന്വേ‌ഷണങ്ങൾ നടത്തീട്ടും ഒരു തുമ്പുമുണ്ടായില്ല. ബിംബത്തിന്മേൽ ചാർത്തിയിരുന്ന സാധനം ശാന്തിക്കാരനറിയാതെ പോവുകയില്ലെന്നുതന്നെ ഒടുക്കം രാജാവു തീർച്ചപ്പെടുത്തി.

ശ്രീകോവിലിനകത്തു ശാന്തിക്കാരനല്ലാതെ മറ്റാരും കയറുക പതിവില്ലാത്ത സ്ഥിതിക്കു രാജാവിന്‍റെ വിചാരം അങ്ങനെ ആയതില്‍ ആര്‍ക്കും തെറ്റു പറയുവാനും പറ്റില്ലായിരുന്നു.


എങ്കിലും ശുദ്ധാത്മാവും ദേവിയെക്കുറിച്ചു വളരെ ഭക്തിയുള്ള ആളുമായിരുന്ന ആ പഴയ ശാന്തിക്കാരന് ഈ മൂക്കുത്തി പോയത് ഏതു പ്രകാരമാണെന്നു വാസ്തവത്തിൽ യാതൊരറിവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ദേവിക്കു പതിവായി ചാർത്തിവന്ന ഈ ആഭരണം പോയതു നിമിത്തം അദ്ദേഹത്തിനും അപാരമായ മനസ്താപമുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതൊക്കെ ആരറിയുന്നു.

ഉഗ്രശാസനനായ പാണ്ഡ്യരാജാവ് ശാന്തിക്കാരനെ പിടിപ്പിച്ചു വരുത്തി ചോദ്യം തുടങ്ങി. പലവിധത്തിൽ ചോദിച്ചിട്ടും മൂക്കുത്തി പോയതേതു പ്രകാരമാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൂടെന്നുതന്നെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ഒടുക്കം രാജാവ്, നാല്പതു ദിവത്തിനകം ആ മൂക്കുത്തി ശാന്തിക്കരൻ എങ്കിനെയെങ്ങിലും തേടിപ്പിടിച്ചു ഹാജരാക്കണമെന്നും അല്ലാത്തപക്ഷം ശാന്തിക്കാരന്‍റെ ശിരച്ഛദേം ചെയ്യിക്കുന്നതാണെന്നും കല്പിച്ചു.

ഇതുകേട്ടു ശാന്തിക്കാരൻ ഒന്നും മറുപടി പറയാതെ വ്യസനത്തോടുകൂടി രാജസന്നിദ്ധിയിൽനിന്നു പോയി. ആ ബ്രാഹ്മണോത്തമൻ പലവിധത്തിൽ അന്വേ‌ഷിച്ചുനോക്കീട്ടു മൂക്കുത്തി കണ്ടുകിട്ടിയില്ല.

അങ്ങനെ മുപ്പത്തൊമ്പതു ദിവസമായി. മുപ്പത്തൊമ്പതാം ദിവസം രാത്രിയിൽ പിറ്റേദിവസം തന്‍റെ തല പോകുമല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ചു വി‌ഷാദിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കിടന്നു. കണ്ണടച്ച സമയം ആരോ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അടുക്കൽ ചെന്ന്, 'അങ്ങിനി ഇവിടെ താമസിച്ചാലാപ ത്തുണ്ടാവും. ഇതാ കാവൽക്കാരെല്ലാം നല്ല ഉറക്കമായിരിക്കുന്നു. ഈ തരത്തിനു പുറത്തിറങ്ങി ഓടിക്കൊള്ളു. എന്നാൽ വല്ല ദിക്കിലും ചെന്നു രക്ഷപ്പെടാം' എന്നു പറഞ്ഞു.

ഉടനെ അദ്ദേഹം കണ്ണുതുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ആരെയും കണ്ടില്ല. "ഇതാരാണ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത്? എന്തോ എനിക്കു മനോരാജ്യംകൊണ്ടു വെറുതെ തോന്നിയതായിരിക്കും" എന്നു വിചാരിച്ച് അദ്ദേഹം പിന്നെയും കണ്ണടച്ചു.

അപ്പോൾ പിന്നെയും അങ്ങനെ തന്നെയുള്ള ഉപദേശം കേട്ടു. കണ്ണു തുറന്നു ചുറ്റും നോക്കിയെങ്കിലും ആരേയും കണ്ടില്ല.

പിന്നെയും അദ്ദേഹം കണ്ണടച്ചപ്പോൾ മൂന്നാമതും മേൽപ്രകാരം ഉപദേശം കേട്ടു. "ഏതായാലും ഈ ഗുണദോ‌ഷവാക്കിനെ നിരസി ക്കുന്നതു യുക്തമല്ല. ഇതു ദേവി അരുളിച്ചെയ്തതുതന്നെ ആയിരിക്കും. അതിനാൽ വേഗത്തിൽ പോവുകതന്നെ" എന്നു വിചാരിച്ചു നിശ്ചയിച്ചിട്ട് അദ്ദേഹം അവിടെനിന്നെണീറ്റു ക്ഷണത്തിൽ പുറത്തിറങ്ങി ഓടിത്തുടങ്ങി.

അപ്പോൾ സർവാംഗസുന്ദരിയായ ഒരു ദിവ്യസ്ത്രീ "വളരെക്കാലം എന്നെ സേവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അങ്ങു പോവുകയാണെങ്കിൽ ഞാനും പോരികയാണ്" എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പിന്നാലേ ഓടിയെത്തി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ മുൻപിൽക്കടന്ന് ഓടിത്തുടങ്ങി. അതു വലിയ കൂരിരുട്ടുള്ള കാലമായിരുന്നുവെങ്കിലും ആ സ്ത്രീയുടെ ശരീരശോഭയും ആഭരണങ്ങളുടെ പ്രകാശവും നിമിത്തം ആ ബ്രാഹ്മണനു വഴിയിൽ നല്ലപോലെ കണ്ണു കാണാമായിരുന്നു.

അങ്ങനെ രണ്ടുപേരും കൂടി നാലഞ്ചുനാഴിക ദുരംവരെ ഓടിയപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ പെട്ടെന്നു മറഞ്ഞു കളഞ്ഞു. അപ്പോൾ വഴിയും ദിക്കുമെല്ലാം അന്ധകാരമയമായി. കണ്ണു തീരെ കാണാൻ പാടില്ലതെയായതിനാൽ ബ്രാഹ്മണൻ ഓടാനെന്നല്ല, നടക്കാൻപോലും നിവൃത്തിയില്ലാതെയായി.

അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിനു വളരെ ഭയവും വ്യസനവുമുണ്ടായി. എങ്കിലും തപ്പിത്തപ്പി പിന്നെയും കുറേശ്ശ നടന്നുതുടങ്ങി. ക്ഷീണംകൊണ്ടു നടക്കാനും അദ്ദേഹത്തിനു പ്രയാസമായിത്തീർന്നു.

രാജാവിന്‍റെ ആളുകൾ പിന്നാലേ ഓടിയെത്തി പിടിച്ചെങ്കിലോ എന്നുള്ള ഭയവും അദ്ദേഹത്തിനില്ലായ്കയില്ല. എങ്കിലും ക്ഷീണം നിമിത്തം വല്ല ദിക്കിലൂം കുറച്ചിരിക്കുകയോ കിടക്കുകയോ ചെയ്യാതെ നിവൃത്തിയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി.

അപ്പോൾ ഇടിമിന്നലിന്‍റെ പ്രകാശംകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആ വഴിക്കു സമീപത്തായി ഉണ്ടായിരുന്ന വഴിയമ്പലം കണ്ടു. തപ്പിത്തടഞ്ഞ് അദ്ദേഹം അവിടെ ചെന്നുകേറി. രണ്ടാംമുണ്ടു വിരിച്ചു കിടന്നു.

മനസ്സിൽ വളരെ ഭയവും വിചാരങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ക്ഷീണം കൊണ്ടോ എന്തോ കിടന്നയുടനെ അദ്ദേഹം ഉറങ്ങിപ്പോവുകയും ചെയ്തു.
അക്കാലത്തു കേരളരാജ്യം അടച്ചുവാണിരുന്ന ചേരമാൻ പെരുമാൾ ഒരു ഭഗവതിയെ പ്രതിഷ്ഠിക്കണമെന്നു വിചാരിച്ചു വൈക്കത്ത് ഉദയനാപുരത്തും, ഒരു സുബ്രഹ്മണ്യനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കണമെന്നു വിചാരിച്ച് ഇപ്പോൾ കുമാരനല്ലൂരെന്നു പറഞ്ഞുവരുന്ന സ്ഥലത്തും ഓരോ അമ്പലം പണികഴിച്ചു പ്രതിഷ്ഠ്യ്ക്കു മുഹൂർത്തവും നിശ്ചയിച്ച് അതിലേക്കു വേണ്ടുന്നവയെല്ലാം വട്ടംകൂട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

വഴിയമ്പല ത്തിൽ കിടന്നുറങ്ങിയ ബ്രാഹ്മണൻ പിറ്റേദിവസം കാലത്തുണർന്നു കണ്ണുതുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കുമാരസ്വാമിയെ (സുബ്രഹ്മണ്യനെ) പ്രതിഷ്ഠിപ്പിക്കാനായി ചേരമാൻ പെരുമാൾ പണിയിച്ച അമ്പലത്തിലായിരുന്നു. "തെന്തൊരത്ഭുതം" എന്നു വിചാരിച്ച് അദ്ദേഹം ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ശ്രീകോവിലിനകത്തു പീഠത്തിന്മേൽ സർവാംഗ സുന്ദരിയായ ഒരു ദിവ്യസ്ത്രീ ആ ബ്രാഹ്മണന്‍റെ മുൻപിൽ കടന്നോടിയ ആ ദേവി ഇരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു.

അതു സാക്ഷാൽ "മധുര മീനാക്ഷി"യായിരുന്നുവെന്നുള്ളത് വിശേ‌ഷിച്ചു പറയണമെന്നില്ലല്ലോ.
ആ ബ്രാഹ്മണൻ അമ്പലത്തിൽനിന്നു പുറത്തിറങ്ങി അവിടെ കണ്ടവരോടെല്ലാം "ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ മധുരമീനാക്ഷി കുടികൊണ്ടിരിക്കുന്നു" എന്നു പറഞ്ഞു. അതു കേട്ടവരെല്ലാം അമ്പലത്തിൽ ചെന്നു നോക്കി. ഒന്നും കണ്ടില്ല. "എവിടെയിരിക്കുന്നു?" എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു.

ബ്രാഹ്മണൻ "ഇതാ ആ ശ്രീകോവിലിനകത്ത്" എന്നു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ദേവിയെ ആ ബ്രാഹ്മണനു പ്രത്യക്ഷമായി കാണാമായിരുന്നുവെങ്കിലും മറ്റാർക്കും കാൺമാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ ആ ജനങ്ങൾ "ഇദ്ദേഹം ഒരു ഭ്രാന്തനാണ്; അസംബന്ധം പറയുകയാണ്" എന്നുംമറ്റും പറഞ്ഞു പരിഹസിച്ചു.

ഈ വർത്തമാനം കർണാകർണികയാ ചേരമാൻ പെരുമാളും കേട്ട് അവിടെച്ചെന്നുനോക്കി. ഒന്നും കാണായ്കയാൽ "ഇവിടെ ആരെയും കാണുന്നില്ലല്ലോ" എന്നു ബ്രാഹ്മണനോടു പറഞ്ഞു. ബ്രാഹ്മണൻ "എന്നാൽ എന്നെ തൊട്ടുംകൊണ്ടു നോക്കൂ" എന്നു പറഞ്ഞു.

ചേരമാൻ പെരുമാൾ ആ ബ്രാഹ്മണനെ തൊട്ടുംകൊണ്ടു നോക്കിയപ്പോൾ ദേവി ശ്രീകോവിലിനകത്തു പീഠത്തിന്മേലിരിക്കുന്നതു പ്രത്യക്ഷമായിക്കണ്ടു. പിന്നെ പെരുമാൾ ഇങ്ങനെ വരുവാനുള്ള കാരണമെന്താണെന്ന് ആ ബ്രാഹ്മണനോടു ചോദിക്കുകയും ഉണ്ടായ സംഗതികളെല്ലാം ആ ബ്രാഹ്മണൻ വിസ്തരിച്ചു പറഞ്ഞ് ചേരമാൻ പെരുമാളെ ഗ്രഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

സംഗതികളെല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ ചേരമാൻപെരുമാൾക്കു വിശ്വാസവും വിസ്മയവുമുണ്ടായെങ്കിലും സ്വല്പം കോപവും ഇച്ഛാഭംഗവുംകൂടി ഉണ്ടാകാതെയിരുന്നില്ല. "ഞാൻ സുബ്രഹ്മണ്യസ്വാമിയെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനായി ഉണ്ടാക്കിച്ച സ്ഥലത്ത് അതിനിടയാകാതെയിരിക്കത്തക്കവണ്ണം മുൻകൂട്ടി കടന്നിരുന്നുകളയാമെന്നു വിചാരിച്ച ഈ തന്‍റെടക്കാരിക്ക് ഇവിടെ ഞാൻ യാതൊന്നും കൊടുക്കുകയില്ല.

അത്ര ഊറ്റമുണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ടതൊക്കെ സ്വയമേവ ഉണ്ടാക്കിക്കൊള്ളട്ടെ. ഞാൻ വിചാരിച്ച മുഹൂർത്തത്തിൽത്തന്നെ സുബ്രഹ്മണ്യസ്വാമിയെ പ്രതിഷ്ഠിക്കും. അതു ദേവിയെ പ്രതിഷ്ഠിപ്പിക്കേണമെന്നു വിചാരിച്ച സ്ഥലത്തായിക്കളയാം.

അത് കേട്ടതും ബ്രാമണന്‍ "ദേവി" അവിടെ ഇരിയ്ക്കട്ടെയെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് വൈകത്തിനു യാത്രയായി.

ചേരമാൻപെരുമാൾ അവിടെനിന്നു പോയി ഒരഞ്ചെട്ടു നാഴിക വടക്കായപ്പോൾ ആ പ്രദേശത്തെല്ലാം ആകസ്മികമായി അതികഠിനമായ മഞ്ഞു വന്നുനിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിനും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവർക്കും കണ്ണു തീരെ കാണാൻ പാടില്ലാതെയായി. വഴി തിരിച്ചറിയാൻ പാടില്ലാതെ എല്ലാവരും കുഴങ്ങിവശം കെട്ടു.


അപ്പോൾ ചേരമാൻപെരുമാളുടെ ഒരു സേവകൻ "നമുക്കിപ്പോൾ ഈ ആപത്തു നേരിട്ടത് ആ ദേവിയുടെ മായാവൈഭവം കൊണ്ടൂതന്നെയായിരിക്കണം. അല്ലാതെ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ വരാനിടയില്ല.

ആ ദേവിയുടെ മാഹാത്മ്യം ഒട്ടും ചില്ലറയല്ല. ആ ദേവിയും ബ്രാഹ്മണനും ഇവിടെ വന്നെത്തിയ കഥകൊണ്ടുതന്നെ ഇതറിയാവുന്നതാണ്. അതിനാൽ നമുക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി അവിടേക്കു വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്യുകയാണ് വേണ്ട തെന്നു തോന്നുന്നു" എന്നു പറഞ്ഞു.

അതു കേട്ടു ചേരമാൻപെരുമാൾ "ഇത് ആ ദേവിയുടെ മായാ വൈഭവം കൊണ്ടാണെങ്കിൽ നമുക്കിപ്പോൾ കണ്ണുകാണാറാകട്ടെ. അങ്ങനെയാവുകയാണെങ്കിൽ ഇവിടെനിന്നു നോക്കിയാൽ കാണാവുന്ന ദേശമെല്ലാം ആ ദേവിക്ക് കൊടുത്തേക്കാം. അവിടെ വേണ്ടുന്നതെല്ലാം നടത്തുകയും ചെയ്യാം" എന്നു പറഞ്ഞു.

ഉടനെ മഞ്ഞു മാറുകയും എല്ലാവർക്കും കണ്ണു കാണാറാവുകയും ചെയ്തു. ഉടനെ ചേരമാൻപെരുമാൾ ആ ദേശമെല്ലാം ആ ദേവിക്ക് വിട്ടു കൊടുത്തിരിക്കുന്നതായി പറയുകയും തിരിച്ചുപോരികയും ചെയ്തു.

മഞ്ഞു നിറഞ്ഞ ആ പ്രദേശത്തിന് "മഞ്ഞൂര്" എന്നു നാമം സിദ്ധിച്ചു. അതു ക്രമേണ "മാഞ്ഞൂര്" ആയിത്തീർന്നു. മാഞ്ഞൂരെന്നു പറയുന്ന ദേശമെല്ലാം ഇപ്പോഴും കുമാരനല്ലുർ ഭഗവതിയുടെ വകയായിട്ടു തന്നെയാണിരിക്കുന്നത്.


ചേരമാൻപെരുമാൾ ദേവീസാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടായ ഈ സ്ഥലത്തു മടങ്ങിയെത്തി. ഇവിടെ ദേവീപ്രതിഷ്ഠതന്നെ കഴിപ്പിക്കാമെന്നു നിശ്ചയിച്ച് അതിനു വേണ്ടുന്ന ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തുകൊണ്ടു താമസിച്ച് ഇവിടെ പ്രതിഷ്ഠീപ്പിക്കുവാനായി ഉണ്ടാക്കിവച്ച സുബ്രഹ്മണ്യവിഗ്രഹം ചേരമാൻ പെരുമാൾ ഉദയനാപുരത്തേക്കു കൊടുത്തയയ്ക്കുകയും അതു നിശ്ചിത മുഹൂർത്തത്തിൽത്തന്നെ ഉദയനാപുരത്തു പ്രതിഷ്ഠിപ്പിക്കുന്നതിനും അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഉണ്ടാക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന ദേവീ വിഗ്രഹം ഇങ്ങോട്ടു കൊടുത്തയയ്ക്കുന്നതിനും പ്രതിപുരു‌ഷന്മാരെ ചട്ടംകെട്ടി അയയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.


ഉദയനാപുരത്തുണ്ടാക്കിവെച്ചിരുന്ന ദേവീവിഗ്രഹം സമയത്തിനു വന്നുചേരുകയില്ലെന്നു മുഹൂർത്തദിവസമടുത്തപ്പോൾ അറിവു കിട്ടുകയാൽ ചേരമാൻപെരുമാൾക്കു വളരെ വ്യസനമായി. വേറെ ഒരു വിഗ്രഹം പണിയിക്കുന്നതിനു മാത്രം ദിവസമില്ല. ഈ മുഹൂർത്തത്തിനു പ്രതിഷ്ഠ കഴിപ്പിക്കാഞ്ഞാൽ വളരെ മുതൽ നഷ്ടവും കുറച്ചിലുമുണ്ടാകുമെന്നു തന്നെയല്ല, ഇത്ര നല്ലതായ ഒരു ശുഭമുഹൂർത്തം പിന്നെയുണ്ടാകാനും അത്ര എളുപ്പമല്ല. ആകപ്പാടെ വിചാരിച്ചിട്ടു ചേരമാൻപെരുമാൾ ഏറ്റവും വി‌ഷണ്ണനായിത്തീർന്നു.


അന്നു രാത്രിയിൽ കിടന്നുറങ്ങിയ സമയം ചേരമാൻപെരുമാൾ, "ഒട്ടും വ്യസനിക്കേണ്ട, ഇവിടെനിന്നു രണ്ടു നാഴിക വടക്കുകിഴക്കായിട്ടുള്ള മലയിൽ ഒരു കിണറ്റിൽ എന്റെ ഒരു ബിംബം കിടക്കുന്നുണ്ട്.

അതെടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു പ്രതിഷ്ഠ കഴിപ്പിച്ചാൽ മതി" എന്ന് ആരോ തന്‍റെ അടുക്കൽ വന്നു പറഞ്ഞതായി ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു. പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ഇതു വാസ്തവമാണോ എന്നറിയണമെന്നു നിശ്ചയിച്ചു ചേരമാൻ പെരുമാൾ വളരെ ആളുകളോടുകൂടി ആ മലയിലേക്കു പോയി. അവിടമെല്ലാം വലിയ കാടായിരുന്നു.

ആ കാടെല്ലാം വെട്ടിത്തെളിച്ചു നോക്കിച്ചെന്നപ്പോൾ ഒരു കിണറു കണ്ടു. ആ കിണറ്റിൽ ആളെയിറക്കി നോക്കിയപ്പോൾ യാതൊരു കേടുമില്ലാത്തതും ഏറ്റവും വിശേ‌ഷപ്പെട്ടതും ലക്ഷണമൊത്തതുമായ ഒരു ബിംബം കണ്ടുകിട്ടുകയും ചേരമാൻപെരുമാൾ അതെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു നിശ്ചിതമുഹൂർത്തത്തിൽത്തന്നെ യഥാവിധി പ്രതിഷ്ഠ കഴിപ്പിക്കുകയും കുമാര (സുബ്രഹ്മണ്യ) സ്വാമിയെ പ്രതിഷ്ഠിപ്പിക്കുന്നതിനായി പണികഴിപ്പിച്ചിരുന്ന ആ ക്ഷേത്രത്തിനു മുൻനിശ്ചയപ്രകാരം "കുമാരനല്ലൂർ" എന്നുള്ള പേരുതന്നെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തു കയും ചെയ്തു.

പിന്നീട് ചേരമാൻപെരുമാൾ മാഞ്ഞൂർ ദേശം വിട്ടുകൊടുത്തതിനുപുറമേ അവിടെ നിത്യനിദാനം, മാസവിശേ‌ഷം, ആട്ടവിശേ‌ഷം മുതലായവയ്ക്കെല്ലാം വേണ്ടുന്ന വസ്തുവഹകൾ വെച്ചുകൊടുക്കുകയും പതിവുകൾ നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തതിന്‍റെ ശേ‌ഷം ആ ദേവസ്വം ആ ദേശക്കാരായ ചില നമ്പൂരിമാർക്കായി വിട്ടുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ അതൊരു ഊരാൺമക്ഷേത്രമായിത്തീർന്നു.

ചേരമാൻപെരുമാൾ കുമാരനല്ലൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ തുലാമാസത്തിൽ രോഹിണി മുതൽ വൃശ്ചികമാസത്തിൽ രോഹിണിവരെ ഇരുപത്തെട്ടു ദിവസത്തെ ഉത്സവമാണ് നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത്. ആ ക്ഷേത്രം ഊരാൺമക്കാരുടെ വകയായിത്തീർന്നിട്ടും വളരെക്കാലം അങ്ങനെതന്നെ നടന്നിരുന്നു.

പിന്നീട് അത് കുറച്ച് വൃശ്ചികമാസത്തിൽ കാർത്തിക ഒൻപതാമുത്സവമാകത്തക്കവണ്ണം പത്തുദിവസത്തെ ഉത്സവം മതിയെന്നു നിശ്ചയിച്ചു.

ഇപ്പോഴും അപ്രകാരം നടന്നുവരുന്നു. ദേവിയുടെ മാഹാത്മ്യവും ശക്തിയുംകൊണ്ടു കാലക്രമേണ അവിടെ വസ്തുവഹകൾ വളരെ വർദ്ധിച്ചു. ഇപ്പോഴും ആ ദേവസ്വത്തിൽ അഭിവൃദ്ധിയല്ലാതെ ഒട്ടും ക്ഷയമുണ്ടാകുന്നില്ല.

സ്ത്രീനായകത്വം സർവത്ര ദോ‌ഷകരമാണെന്നാണല്ലോ പരക്കെ പറഞ്ഞുവരുന്നത്.

എന്നാൽ കുമാരനല്ലൂര് അത് വളരെ ഗുണപ്രദമായിട്ടാണ് കണ്ടുവരുന്നത്.
ആ ഭഗവതിയുടെ മാഹാത്മ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയാൽ വളരെയുണ്ട്. ഇപ്പോഴും ദേവീസാന്നിദ്ധ്യം അവിടെ വിളങ്ങിക്കൊണ്ടുതന്നെയിരിക്കുന്നു.
ദേവിയോടുകൂടി മധുരയിൽനിന്നു പോന്ന ബ്രാഹ്മണന്‍റെ വംശജന്മാർ ഇപ്പോഴും കുമാരനല്ലൂരുണ്ട്.


അവരുടെ ഇല്ലപ്പേര് "മധുര" എന്നും അവിടെയുള്ളവരെ "മധുരനമ്പൂരിമാർ" എന്നുമാണ് പറഞ്ഞുവരുന്നത്.

രഞ്ജിത്ത് മാത്യു

അടുത്ത ലക്കം : കിടങ്ങൂർ കണ്ടങ്കോരൻ

ബന്ധങ്ങൾ (നോവൽ - 19)

Metrom Australia Aug. 10, 2020

പ്രഭാതഭക്ഷണം  കഴിക്കുന്ന കാര്യം  മറക്കേണ്ട  കേട്ടോ,  മറിയാമ്മച്ചി  അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയില്‍   എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു.
 
ഞാന്‍ ഭക്ഷണം എടുത്തു വയ്ക്കാം. ഉമ്മച്ചായന്‍ ഡ്രൈവറെയും,  അപ്പച്ചനേയും കൂട്ടി അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നേക്ക്. ഉമ്മച്ചന് അഭിമുഖമായി തിരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അമ്പിളി അമ്മച്ചിയുടെ ഒപ്പം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
 
ഉമ്മച്ചന്‍ സാബുവിനെ ഭക്ഷണം  കഴിക്കുവാനായി ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും ആ ക്ഷണത്തെ അയാള്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം നിരസിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടിയില്‍ തന്നെയിരുന്നു.
 
ഉമ്മച്ചന്‍ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ സാബു ആരോടെന്നില്ലാതെ പിറുപിറുത്തു. "ഇവന്‍റെയൊക്കെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാല്‍ തനിക്ക് അജീര്‍ണ്ണം പിടിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും".
 
ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ അമ്പിളി അപ്പച്ചനോട്  തലേന്ന്‍ നല്‍കാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത  ഒരു ലക്ഷം രൂപയുടെ കാര്യം ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുവാന്‍ മറന്നില്ല.
 
ഓര്‍മ്മയ്ക്ക് അത്ര മങ്ങലൊന്നും ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല  മോളേ. കയ്യില്‍ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന കറുത്ത തടിച്ച ബാഗ് കാട്ടികൊണ്ട് ഈപ്പച്ചന്‍ ഒന്ന് കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു. പണം ഇതിനുള്ളില്‍ ഭദ്രമായി തന്നെ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
 
സ്ഥലപരിമിതി ഒരു വലിയ പ്രശ്നം തന്നെയാണല്ലോ ഉമ്മച്ചായാ. പ്രഭാത ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അമ്പിളി ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി.  എങ്കില്‍ അമ്മയെ അടുത്ത പ്രാവശ്യം കൊണ്ടുപോകാം. അത് കേട്ടു കൊണ്ട് നിന്ന മറിയാമ്മച്ചി ദേഷ്യപ്പെടുക തന്നെ ചെയ്തു. പിന്നെ എന്തിനാ എന്നോട് ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുവാന്‍ പറഞ്ഞത്.
 
അപ്പോഴാണ്‌ അവിടേക്ക് ദുര കടന്നു വന്നത്. ദേ ഈ വാഴക്കുലകള്‍ എടുത്തു വയ്ക്കുവാന്‍ മറന്നു പോയല്ലോ?. അത് ശരിയാണല്ലോ അമ്പിളിയേ. ഉമ്മച്ചന്‍റെ സംസാരം കേട്ടപ്പോള്‍ മറിയാമ്മച്ചിയ്ക്ക് പിന്നെയും ദേഷ്യം കടുത്തു.
 
ഇവിടെ നിന്ന് ചിലയ്ക്കാതെ അത് വണ്ടിയിലേക്ക് എടുത്ത് കൊണ്ടുപോയി വെക്കാടാ.  മറിയാമ്മച്ചിയുടെ സ്വരത്തിലെ താളപ്പിഴകള്‍ ഗ്രഹിച്ചതുപോലെ  ദുര ഉടനെ തന്നെ മറുപടിയൊന്നും  പറയാതെ  വണ്ടിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.
 
നാത്തൂനേ കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഏലമ്മച്ചിയ്ക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നിയെങ്കിലും അതിന്‍റെ ലാഞ്ചനയൊന്നും പുറമേ  പ്രകടിപ്പിക്കാതെ  മൌനമായി നിന്നു. 
 
സങ്കീര്‍ണ്ണമായ മുഹൂര്‍ത്തത്തിലായിരുന്നു സൂസന്നചേടത്തിയുടെ  അവിടേക്കുള്ള കടന്നുവരവ്.  അമ്പിളിയും , ഉമ്മച്ചനും  തിരകെ പോകുന്ന വിവരം പൈലിച്ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാനറിഞ്ഞത്.   ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിന് മുന്‍പേ തന്നെ മുന്‍‌കൂര്‍ ജാമ്യം എടുക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു അവര്‍ സംസാരിച്ചത്.
 
അതിന് ഇവിടേക്ക് വരുവാന്‍ നിനക്ക് ആരുടെയെങ്കിലും അനുവാദം വേണമോ?. ഏലമ്മച്ചിയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ സൂസന്നചേടത്തി ഒന്ന് കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു.
 
പണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അതിന്‍റെയൊന്നും ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നു.  ആ കാലമൊക്കെ എന്നേ പോയി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഏലിയാമ്മേ. ആ വിളി കേട്ടപ്പോള്‍ ഏലമ്മച്ചി  സന്തോഷത്തോടെ നടുവ് നിവര്‍ത്തിയിരുന്നു.  
 
"നീ മാത്രമേ  അങ്ങെനെയിപ്പോള്‍  എന്നെ   വിളിക്കാറുള്ളല്ലോ".   നിനക്ക് ഈ വീടുമായിട്ടുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങിയത് ഇന്നും ഇന്നലെയുമൊന്നുമല്ലല്ലോ?. ഏലമ്മച്ചിയുടെ വായില്‍ നിന്നും അത്രയും കേട്ടപ്പോള്‍ സൂസന്നച്ചേടത്തിയുടെ മനസ്സ്  പഴയ കാലത്തിലൂടെയൊരു ഓട്ടപ്രതിക്ഷണം നടത്താതെയിരുന്നില്ല.
 
നിലവിളക്കുമായി ഈ തറവാട്ടിലേക്ക് അവരെ  ആനയിച്ചു കയറ്റിയ  റാഹേലമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളെ മനസ്സിനുള്ളിലിട്ടു താലോലിച്ചു കൊണ്ട് അവര്‍  അങ്ങനെതന്നെ നിന്നു.  ആ ദിനങ്ങള്‍  സുഖദുഃഖ സമ്മിശ്രമായ  ഒത്തിരിയൊത്തിരി  കഥകളുടെ ഈറ്റില്ലം തന്നെയാണല്ലോ. ഭര്‍ത്താവായ പൈലിയെ പറ്റിയും അവരുടെ വിവാഹ നാളുകളെ കുറിച്ചുമുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ കൂടണയും പോലെ അവരുടെ മനസ്സിലേക്ക് ചേക്കേറി.
 
സൂസന്നയെ   പെണ്ണുകാണാന്‍ പൈലി ചെന്ന  കാലത്ത്  കൂടെ ഈപ്പച്ചനും , റാഹേലമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു.  അനാഥനാണെന്നുള്ള ചിന്ത പൈലിയെ വേട്ടയാടാതിരിക്കാനായിരുന്നിരിക്കണം അവരുടെയൊപ്പം അന്ന് ഈപ്പച്ചനും അയാളുടെ അമ്മ റാഹേലമ്മയും സൂസന്നയുടെ വീട്ടില്‍ ചെന്നിരുന്നത് .  അവര്‍ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സത്യസന്ധമായി അവിടെ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
 
"പൈലി   താഴത്ത് വടക്ക് തറവാട്ടില്‍  എത്തിപ്പെടുന്ന കാലത്ത്  അയാള്‍ക്ക് വയസ്സ് പത്തോ, പതിനൊന്നോ മാത്രമേ പ്രായം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ".  പിന്നീടുള്ള  അയാളുടെ വളര്‍ച്ചയുടെ പാതയില്‍ ആ തറവാടുമായുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തില്‍   ദൃഢത കൈ വരികയും ചെയ്തു.
 
അന്ന്‍ താഴത്ത് വടക്ക് തറവാട്ടില്‍ നിന്നും ദാനം ലഭിച്ച ഭൂമിയില്‍ ചെറിയൊരു വീടുവെച്ച് താമസം തുടങ്ങിയപ്പോള്‍  അവര്‍ക്ക് സഹായഹസ്തവുമായി  റാഹേലമ്മയും, ഏലമ്മച്ചിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മക്കളുടെ കാലം വന്നപ്പോള്‍ ആ ബന്ധത്തില്‍ ചെറിയ ചെറിയ വിള്ളലുകള്‍ വീഴുവാന്‍ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ,  ആഴത്തില്‍ പടര്‍ന്നു വ്യാപാരിച്ചിരിക്കുന്ന കടപ്പടുകളുടെ വേരുകള്‍ ആ ബന്ധത്തെ താങ്ങി നിര്‍ത്തുകയായിരുന്നു.
 
 എന്താ  ഇത്ര വലിയ ആലോചന?.
 
കോഴിക്കോടിന് യാത്ര പോകുവാനായി ഒരുങ്ങി വന്ന അമ്പിളിയുടെ വകയായിരുന്നു ആ ചോദ്യം.   സൂസന്നച്ചേടത്തി അമ്പിളിയ്ക്ക് നേരെ ദൃഷ്ടിയൂന്നി കൊണ്ടാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്.
 
കടന്നു പോയ കാലങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സിനെ അലട്ടി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍  വെറുതെ അങ്ങനെ ഇരുന്നതാ. "സൂസന്നചേടത്തി  ഓര്‍മ്മകളുടെ ലോകത്ത് നിന്നും പടിയിറങ്ങിയിട്ട് അമ്പിളിയോടായി പറഞ്ഞു".
 
നിങ്ങള്‍ വന്ന വിവരം പൈലിച്ചായന്‍ വന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് ഇറങ്ങണമെന്ന് കരുതാന്‍ തുടങ്ങിയതാ. ഇപ്പോഴാണ് നേരവും കാലവും ഒത്തുകിട്ടിയത്. അത് കേട്ടതും അമ്പിളി നിര്‍വികാരതയോടെ സൂസന്ന
ചേടത്തിയെ നോക്കിയിട്ട് ഒന്ന് കണ്ണുകള്‍  ഇറുക്കിയടച്ചു.
 
ഉമ്മച്ചായനും, ഞാനും കൂടി അങ്ങോട്ടൊന്നു കയറണമെന്ന്  കരുതിയതാ, തിരക്കുകള്‍ കൂടി കൂടി വന്നപ്പോള്‍ അതിനൊട്ട്‌ കഴിഞ്ഞതുമില്ല.
 
 
അല്ലെങ്കിലും ആരേയും  കാത്ത്  സമയം ഒരിക്കലും  നില്‍ക്കാറില്ല മോളെ.  അത് കേട്ടപ്പോള്‍ അമ്പിളി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
 
 
(തുടരും )
 
രഞ്ജിത്ത് മാത്യു

കവർ ചിത്രം : ബിനോയ് തോമസ്